Kenia.
-13 december-
Vertrek naar Kenia voor een maand, om te trainen in het HATC (High,Altitude,Training,Centere.). In Iten.
De dag begon vroeg, met de trein naar schiphol en zo om tien voor half 11 in het vliegtuig te zitten naar Nairobi. Ik ondertussen afscheid genomen van mijn vriendin, nu op pad voor een maand met mijn trainingsmaatje Matthijs.
De vlucht ging zeer voorspoedig, we zaten als laatste in het vliegtuig en had extra been ruimte. Na een kleine acht uur vliegen stonden we in Afrika (Kenia, Nairobi).
Op het vliegveld werden we opgepikt en werden naar een plaats gebracht om te overnachten. De volgende ochtend vlogen we van een kleiner vliegveld door naar Eldoret.
In Eldoret werden we op gewacht en met een taxi naar Iten gebracht.
Nu kan het beginnen we zijn op plaats van bestemming en ben moe van al het gereis.
De eerste avond in het kamp hebben we meegedaan met de krachttraining.
De volgende drie dagen rustig wat gelopen eerst wat 45min en na de derde dag een klein uurtje. De hoogte laat zich wel voelen door extra vermoeidheid en wat sneller buiten adem. Het is hier in Kenia echt prachtig en er komt een zekere rust over me heen en voel me er prettig, het land is mooi qua bergen natuur en dieren.
De safari, na 4 dagen trainen waren we toe aan wat ontspanning en gingen we met een groepje van daar uit naar Lake Nakuru, waar een National park is met prachtig wildlife. Waar we de mooiste dieren hebben gezien in hun omgeving. Het was een vermoeiende dag maar het was het meer dan waard.
De eerste duurloop van 75 min moet gedaan worden, Matthijs en ik vetrekken al vroeg maar niet wetend dat het uit zal lopen op 100min met zoeken naar de weg, als we een verkeerde afslag nemen hoor ik iemand aan Matthijs vragen, “are you my dad”. We snellen ons terug naar het kamp door wat maïsvelden . en komen dus uiteindelijk wat te lang uit maar wel genietend van de prachtige omgeving (en de tempratuur 25”c).
De dagen erna gaan lekker voorbij en begin te wennen aan de Hoogte. Op donderdag mijn eerste tempotraining gedaan en dat beviel me prima.
De tijd gaat snel voorbij met al het trainen en rusten tussendoor.
En begin me steeds meer Atleet te voelen, er heerst hier echt een goede sfeer om lekker te kunnen trainen. En ook de mensen om mee te trainen. (Jan Fitchen europees kampioen 10000m en Ruben Schwarz.) twee goede Duitse atleten en bovenal hele aardige jongens.
Jeroen Deen heeft ons het een en ander laten zien qua parcourtjes en heeft me behandeld na een week lekker hard trainen (massage).
Ik begin nu begin tweede week wat vermoeid te raken, maar ik zorg dat ik genoeg rust.
En dat gaat een stuk beter en de trainingen gaan steeds lekkerder. De eerste baantraining is pittig maar ik draai makkelijk 20ker 400m onder de 80 seconde en de laatste 5 gaan onder de 75.
De verkiezingen, de president roept zich weer uit tot President, en dit gaat leiden tot en pijnlijke situatie. Niet wetend dat dit het einde betekent van mijn verblijf in Kenia.
De trainingen draaien steeds beter en 130km per week is makkelijk te doen met nog aardig wat tempowerk. Zelfs de grens van 140 word gehaald zonder probleem.
Op zondag wat lange tempo’s weg gewerkt 4keer 13 min met 3min joggen, het is uiteindelijk zwaar maar ik raas over de rode dirt roads als een bezetene.
Op deze zondag avond begint de situatie uit de hand te lopen rond de verkiezingen en steken ze zelfs in Iten huizen in de brand. Mensen van de Kukuyo stam zijn niet meer veilig in deze regio. Moorden zijn geen uitzondering blijkt uiteindelijk. Er is wat heel ergs aan de hand waar we op dat moment nog niet helemaal het besef van hebben.
Maandag hadden we besloten om niet buiten het kamp te komen om zo onze veiligheid wat te vergroten. Dit is oudejaarsdag, ik besluit uiteindelijk samen met Hugo (van den broek) om toch nog even 45 min te gaan joggen en een kijkje te nemen bij Koen Raymaekers en zijn vrouw. Deze avond wat normaal gesproken gezelligheid ten top is word uitgedaan door de ontluisterde situatie door het hele land, het niet wetende hoe gevaarlijk en veilig het nauw echt is. Maar de oliebollen van Pieter en Toby waren goed (jammer hugo dat we te laat waren om te bakken).
Dinsdag 1januari Beginnen we de dag vroeg om veilig een lange duurloop te doen, het waait best hard en de stof vind de ogen al te graag. Maar 1uur en 48min later ben ik klaar en was het op straat aardig rustig en voel ik me niet echt bedreigd of onveilig.
In de namiddag nog gewoon een normaal rondje gelopen van 45min. Dit was wel een aardige lange trainingsdag.
Woensdag 2 januari
Ik begin de dag vroeg om zo een baantraining af te gaan werken met Lucia (marathonloopster uit Bosnie en oorspronkelijk Keniaanse en een Kukuyo)
We beginnen met de 10 keer 1000m met 200m lekker dribbelen. Het ging super.
Terug in het kamp krijg ik de woorden te horen dat over 5 min mijn kofer moet zijn gepakt gedoucht en ontbeten, want we worden geëvacueerd de situatie is niet veilig en dus beter om voor de veilige weg naar huis te kiezen nu het nog kan. Ik snel gehaast en klaargemaakt voor vertrek. Uiteindelijk iets meer tijd om alles te doen maar toch eigenlijk veel tekort om te beseffen wat er echt gaande is. Maar nu komt de Politie eraan en brengt ons in colonne naar Het vliegveld van Eldoret om zo veilig thuis te komen. Na lang wachten op Eldoret international toch naar Nairobi gevlogen. In Nairobi naar een hotel gebracht waar we ons rustig afwachten op de volgende dag. In Nairobi nog nagepraat over de hele situatie, wat nauwelijks echt te bevatte is voor westerlingen. De Afgebrande huizen en de roadblocks met honderden wanhopige en gevaarlijke kenianen die al zeker wat mensen van het leven hebben beroofd.
Uiteindelijk toch wat gaan slapen en de volgende ochtend vroeg naar het vliegveld van Nairobi gegaan. Waar voor ons een vlucht was gereserveerd maar wat we nog moesten bevestigen (een hele klus maar Lornah,Pieter en Jeroen hebben veel gedaan voor ons).
In het vliegtuig voel ik me verslagen en ben bezig mezelf rustig te houden, ik ga weg met een gevoel van uitstappen van een wedstrijd, maar met een goede reden. Maar de kenianen kunnen niet zomaar uit die race stappen maar moeten vechten, vluchten om te overleven.
Ik kom op Schiphol aan met gemengde gevoelens en weet niet wat ik er van moet vinden.
De situatie is uit de hand gelopen en moet maar zien hoe het afloopt de komende tijd.
Eerst mar even bij komen en dan toch maar weer gaan lopen. Lopen om in Egmond en lekkere halve marathon te lopen, maar is dat wel belangrijk na wat ik heb meegemaakt ik weet het even niet meer.
1 ding is zeker ik kom weer terug in Kenia wat een geweldig land zonde dat politiek en geloof dat kapot kan maken in zo’n land waar het merendeel normaal is en positief. Maar dat de Politiek in Afrika corrupter is dan waar dan ook ter werled. Het maakt niet of Kibaki of Raila Odinga
President is, ze buiten het toch uit. En het aantal slachtoffers maakt hun niet uit voor hun politieke machtstrijd, alles gaat voor de macht over de rug van het vlok. Er zijn veel meer slachtoffers dan er in het nieuws wordt gezegd (100%meer slachtoffers). Iedereen is daar slachtoffer van hun eigen democratie als daar over te spreken is. De internationale gemeenschap moet snel ingrijpen en het land terug geven aan de mensen en niet aan zomaar een machthebber een grote profiteur.
We zullen zien en tot de volgende keer.
Pim
